من صبورم اما. . .
                                                        به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم
                                                                یا اگر شادی زیبای تو را
                                                         به غم غربت چشمان خودم می بندم

                                           من صبورم اما. . .
                                                             چقدر با همه عاشقیم محزونم
                                                        و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ
                                                         مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم

                                   من صبورم اما. . .
                                                      بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم
                                                        بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب
                                            و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند ، می ترسم

                                   من صبورم اما. . .
                                                     آه. . .
                                                          این بغض گران صبر نمی داند چیست!

                                      

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 14 مرداد 1392    | توسط: فرتاش شهبازی    |    نجوای دل()